Zwart water onder het messing

Een restaurantvloer staat altijd aan. Hij ligt onder tafels die verschoven worden, onder stoelpoten die eroverheen schrapen, onder wat er van de grill valt en onder een dweil die er elke avond overheen gaat. Hij moet dat jarenlang dragen en tegelijk het eerste zijn dat een gast opvalt bij binnenkomst. Die twee eisen hebben alles bepaald wat hier gekozen is.

In Otantik, een grillrestaurant in Utrecht, hing de sfeer al aan het plafond: een rij zware messing afzuigkappen, warm en goudkleurig, die tot boven de tafels naar beneden komen. Het zijn geen lampen maar werktuigen: daaronder wordt gegrild, en zij trekken de rook weg. De rest van de ruimte was donker afgewerkt. Een lichte vloer zou daar tegenin zijn gegaan, dus is de vloer het donker geworden waar dat messing in mag hangen.

Deep Venus Black is een volslagen zwart, zonder blauw en zonder bruin erin, en het dekt tot op de bodem. Dat is de basis. Daar bovenop is Bright Altair Silver in de natte hars gezet, een helder koel zilver dat in de hars vloeibaar metaal wordt. Waar de twee elkaar raken ontstaan aders: brede zilveren banen die door het zwart trekken, met fijnere vertakkingen eromheen. Het goud daartussen komt niet uit een pot: dat is een grafische spray, met de hand over de vloer gezet op de plekken waar het zilver een warme kant nodig had. Op de detailfoto's is te zien dat geen twee vierkante meters hetzelfde zijn. Dat is geen ontwerp dat vooraf op papier stond; dat is wat de hars doet in het half uur dat hij nog beweegt.

Lees hoe zo'n epoxy gietvloer is opgebouwd.

Honderdvijfentwintig vierkante meter is te groot voor één paar handen. Twee vloerleggers zijn tegelijk begonnen, elk aan een kant van de zaal, en ze zijn naar elkaar toe gewerkt tot de laatste baan dichtging. Dat moet in één keer, want de hars heeft een verwerkingstijd van ongeveer een half uur en elke pauze laat een zichtbare naad achter. Op de overzichtsfoto ligt de vloer er net op: het afplaktape zit nog langs de randen en het meubilair staat nog onder plastic.

De afwerking is satijn geworden en niet hoogglans. In een woonkamer is een spiegelende vloer een verrassing, in een restaurant is hij een probleem: elke kap en elke spot staat er dubbel in en elke voetstap laat een matte veeg achter. Satijn houdt de diepte van het zwart vast, laat het zilver oplichten waar het licht er schuin op valt, en vergeeft een zaal die zes avonden per week vol staat. De toplaag is naadloos van wand tot wand doorgetrokken, zonder voegen waar iets in kan trekken, dus schoonmaken is één keer met de dweil van links naar rechts.

Deze vloer hebben we samen met Unique Designs NL gemaakt. Vakgenoten met wie we graag werken, en dat zie je terug in het resultaat.