Twee kinderkamers, twee eigen werelden

Twee kamers naast elkaar, twee kinderen met een heel eigen smaak. De jongen van vijf kent elk stripboek uit zijn hoofd; zijn behang staat vol web en BANG! en POW!. Zijn zus van acht wilde alleen maar magenta, en paars, en nog meer magenta. Eén vloer die ze allebei mooi vonden bestond niet, dus goten we twee epoxy gietvloeren uit dezelfde hars.

Onder beide kamers ligt hout, geen beton. Op een verdieping in een bestaande woning is dat heel gewoon, en veel mensen denken dat een gietvloer dan niet kan. Dat kan wel, maar het vraagt meer van de voorbereiding. Hout werkt: het zet uit en krimpt met het vocht in huis, en het veert onder je voeten. Daarom is deze vloer eerst vast en vlak gemaakt en pas daarna machinaal opgeruwd, want op glad hout heeft de hars niets om zich aan vast te zetten. Wie die stappen overslaat, ziet de naden van de planken na een jaar terug in de hars.

Lees hoe zo'n epoxy gietvloer is opgebouwd.

Wat beide kamers bindt is de afwerking. Eén naadloos vlak van wand tot wand, spiegelend genoeg om het raam erin terug te zien, en een pu-toplaag die legoblokjes, verfvlekken en gymschoenen aankan. Langs de plint loopt een ledstrip die de kleur van de vloer overneemt: blauw en rood aan de ene kant van de gang, roze en violet aan de andere. Twintig vierkante meter, twee gietbeurten op dezelfde dag, en twee kinderen die hun eigen kamer niet meer uit willen.