De stilte van Japandi

Japandi is een stijl die het van weglaten moet hebben. Japans in de soberheid, Scandinavisch in de warmte, en in beide gevallen: liever één ding goed dan vijf dingen erbij. Deze woonkamer in Haarlem was al die kant op ingericht, met witte wanden, een structuurmuur en verder bijna niets. Alleen de vloer deed nog niet mee.

De vraag was dus niet welke kleur het moest worden, maar hoe weinig de vloer mocht doen. Twee pigmenten waren genoeg. Vivid Bellatrix White is een dicht, melkachtig wit dat geen grijs toelaat en de basis stil houdt. Daar loopt Lively Amalthea Beige doorheen, een romig zandgeel dat naar boter neigt. Op de foto's is dat verschil nauwelijks te benoemen en precies daarom werkt het: je ziet geen twee kleuren, je ziet een vloer die van de ene hoek naar de andere iets warmer wordt.

Lees hoe zo'n epoxy gietvloer is opgebouwd.

Onder de vloer ligt beton, en dat scheelt een dag werk. Beton is vast, het veert niet en het werkt niet mee met het vocht in huis, dus na het opruwen kon de hars er meteen op. Vijftig vierkante meter is te veel om in stukken te doen: de hars heeft een verwerkingstijd van ongeveer een half uur en elke onderbreking laat een naad achter. Het is dus één gietbeurt, van de verste hoek naar de deur.

De afwerking is satijn, en dat is een bewuste keuze geweest. Hoogglans had deze kamer in een spiegelzaal veranderd, met het plafond en elk lampje dubbel in beeld. Satijn geeft dezelfde diepte, maar houdt het licht vast in plaats van het terug te kaatsen. Op de detailfoto zie je wat dat doet: waar de zon over de vloer valt, gaat de wolkenstructuur van het pigment open, en een meter verderop is het weer één rustig vlak. Naadloos van wand tot wand, langs de plint door en zonder een enkele harde lijn.